Stem advies
Door: Harrie
Blijf op de hoogte en volg Harrie
21 Oktober 2025 | Cambodja, Khett Batdambang
Hallo,
De grootste liedjesschrijver en zanger aller tijden (al kon hij eigenlijk niet zingen) schreef ooit:The times they are a-changin’.
Het is zondag. Ook voor de Cambodjaan. Families onderweg, roekeloze jongeren op de motor, winkeltjes dicht.
Laat ik eens op zoek gaan naar wat authenticiteit.
Wat te doen in Kampong Chhnang?
• Potterbakkersdorpen bezoeken
• De Wat (tempel) op de heuvel bekijken
• Met de ferry naar dorpen op het water.
Toen ik hier met de bus aankwam, stonden er meteen tuk-tukdrivers aan mijn mouw te trekken.
“Tuk-tuk to hotel, sir?”
“Five dollar, very cheap!”(De oplichters.)
Het mooie van Maps is dat je gemakkelijk de afstand naar het onderkomen kunt zien.
Ik reken: maximaal 1 kilometer = 1 dollar.
Afstand: 1,2 kilometer.
De afzetters negerend loop ik een stukje verder. Daar staat een kong bey— een 50cc Honda met daarachter een karretje.
“How much?”
“3000 riel.”(0,80 dollar.)
Dat is andere koek. De man, ik schat een jaar of 65 (later bleek: negen kinderen en kleinkinderen), trapt de Honda aan. Daar gingen we. Probleemloze rit, binnen het budget.
“Tomorrow, 08:00, come,”zei ik in mijn beste Khmer teggen de oude driver.
Mijn onderkomen-uitbater kwam erbij staan om te vertalen ,en begon meteen een discussie met mijn driver. Ging natuurlijk over geld.
Achteraf begreep ik ,dat de driver 5 dollar aan de hotel uitbuiter moest betalen.
“Oke,” zei mijn bejaarde driver uiteindelijk. “08:00.”
’s Avonds na gezocht welke authenticiteit ik de volgende dag tot mij zou nemen.
08:00 uur stipt stond mijn kong bey klaar.
Nummer 1:Authentieke dorpen op het water.
Allemaal gezonken, en verdronken.
Bestaat niet meer
Nummer 2: bezoek aan pagode Prey (op een heuvel).
Oké, daar gingen we. De power van de 50cc Honda was niet veel. Na 60 meter op de heuvel stonden we al stil. Dan maar te voet verder. Het was een flink stuk klimmen, met op het einde een groen uitgeslagen trap. (Geen goed teken.)
Om een lang verhaal kort te maken:
Boven aangekomen, alle monniken waren dood, alles op slot, niemand te zien.
Dit was attractie nummer 2.
Nummer 3: authentieke pottenbakkersdorpen.
Max Verstappen heeft de GP van Amerika gewonnen met een Honda-motor, lees ik net. Nou, de Honda-motor van mijn gehuurde kong beywas niet bepaald GP-materiaal. Lisa zou er, met haar nieuwe fiets een wedstrijdje van winnen.
Na enig zoeken vond mijn oude driver een pottenbakster die haar ambacht wilde laten zien. Er hingen sarongs, wat doeken en wat gebakken aardewerk (Chinees?).
Plots stopte er een Hyundai Coolstar. Een twintigtal toeristen stapte uit om het ‘authentieke’ pottenbakken te bewonderen. Ik moet zeggen: de pottenbakster maakte uit de hand een keurige pot.
Toen ik vroeg hoe de pot werd gebakken, bleef het even stil.
“Dat doen ze buiten, in het gras,” zei de Cambodjaanse begeleider van de groep.
Wat een onzin.
De sarongs werden geshowd.
“Kom,” zei ik tegen mijn oude driver. “We go.”
De man van de pottenbakster probeerde me nog tegen te houden door wat ‘authentieke’ klanken op een Cambodjaanse cello te spelen. Wat een gepiep.
De pottenbak dorpjes bestaan niet meer.
The times are a-changin’— ook hier geldt Bob Dylans song.
Tijden veranderen. De oude tijden komen niet meer terug.
Dat weet u toch ook wel, meneer Wilders?
Uw reiziger
-
21 Oktober 2025 - 06:54
Jolanda:
leuk allemaal te lezen harrie
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
