Tok tok
Door: Harrie
Blijf op de hoogte en volg Harrie
19 Oktober 2025 | Cambodja, Preah Seihanouk
Hallo,
Mijn reis door Cambodja gaat grotendeels met de tuk-tuk. Met de Cambodjaanse PassApp (een soort Grab) is het een uitstekende manier om je te laten vervoeren. Geen gedoe over waar je heen wilt of wat het kost – de prijs staat van tevoren vast. Een enkele rit van 35–40 kilometer is geen probleem. Over het algemeen zijn de drivers geen Formule 1-coureurs.
Deze keer vervoerden ze mij – je raadt het al – naar een waterval, nummer één attractie voor toeristen in Sihanoukville. De tuk-tuk (Cambodjanen zeggentok-tok) reed eerst over een betonweg en daarna over een onverharde weg dwars door de jungle. Het leek alsof vijf bulldozers van Caterpillar (het type dat Israël in Gaza gebruikt) naast elkaar zo’n tien kilometer lang alles hadden platgeduwd wat ze tegenkwamen. Milieubeheer? Vergeet het maar.
Totdat ze de waterval bereikten – daar kon zelfs geen Caterpillar tegenop.
Een prachtige waterval. Langs de oever waren houten vlonders getimmerd waar hele families konden zitten, drinken, eten en chillen. Ik schat dat er voor zo’n 1500 à 2000 Cambodjanen plaats was. Boombox op tien.
Nummer twee voor toeristen:Wat Leu, een pagode op de top van een heuvel, met als extraatje makaken. Zo druk als het was bij nummer één, zo stil was het hier. De pagode was gesloten; de monniken waren aan het eten (geen pizza). Alleen een deur met daaropSilence please, en ervoor op de grond een berg badslippers.
In stilte opende ik de deur en zag het volgende tafereel: een monoloog van een oude monnik, met zo’n twintig Cambodjanen als toehoorders. Voor hem lag een kleed met offers (gifts) en de mensen zaten geknield tegenover de wijze man.
Na een paar minuten riep de autoritaire monnik mij naar voren. Of ik Frans kende? “Ja, Frans van Vessem,” antwoordde ik. Hij wees naar de muur, waar foto’s hingen waarop hij in Frankrijk te zien was.
“What you come to do here?” vroeg hij in gebrekkig Engels. “Good luck for my family and traveling,” zei ik nog. Hij sommeerde iemand om voor mij een blikje koude koffie te halen, zegende het, pakte toen mijn hand vast, bekeek die met een enorm vergrootglas en zei: “You look your mother.”
Daarna nam hij een koordje, bond het om mijn pols, brandde de uiteinden af, pakte de wijwaterkwast uit een emmer en gaf me een zegen.
“Go. Finish,” zei hij, en wees naar de deur.
“Mag ik een foto maken?”
“NO, NO!”
Maar je kent me… vóór de uitgang maakte ik toch nog een foto. Buiten lachte Boeddha mij toe.
Uw reiziger
-
19 Oktober 2025 - 12:04
Patrice Vermeer:
Jeetje Harrie, jij maakt ook steeds iets bijzonders mee. En de manier waarop jij het beschrijft...ik zit hardop te lachen..
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
